چندی پیش با یکی از افرادی که ظاهراً کلهر زبان بود بحثی را شروع کردم. نظیر همان بحث هایی که قبلاً پیرامون قوم لر و شاخه های آن انجام داده بودم. این بحث هم از همان ابتدا نتیجه اش مشخص بود اما اگر کاری را شروع کردی باید پایان ببری. ایشان در بین گفته هایش که اغلب در آخر اشتباه یا بدون منبع از آب در آمد گفت که طوایف لک از زمان رضاشاه دارای "وند" شدند و پیش از آن نداشتند. اگر ایشان می گفت که 800 سال پیش طوایف لک "وند" نداشتند قابل بررسی بود و اینقدر تعجب برانگیز نبود چرا که متاسفانه پانکرد ها حتی اگر نیاز باشد خود را هم انکار می کنند، حال آن که این شخص می گفت که زمان رضاشاه بوده و این موضوع بسیار خنده دار بود. اول توجهی به این گفته نکردم زیرا هر لک واقعی این گفته را نمی پذیرد اما بیاد آوردم که نظیر همین اظهار نظرها را قبلا هم دیده بودم. احتمالا شما هم دیده اید که گروهی از لکهای صرفا کرمانشاه استدلال می کنند که تلفظ "وند" انتهایی طوایف در اصل به صورت "ـهَن" تلفظ می شود مانند : بالهَن، هوزمانهَن. به همین دلیل لکها لر نیستند و این لکهای لرستان و ایلام و همدان هستند که از لرها تقلید کرده اند و به صورت "وند" تلفظ می کنند.
مدتی از گفتگو های بی نتیجهمان می گذشت که اتفاقاً به منبع زیر برخورد کردم.
مجمل التواریخ کتابی است که در قرن 6 هجری نگاشته شده است. همانطور که واضح است این اثبات می کند اظهار نظرهایی که در خصوص نام ایلات لک مطرح می شود بی پایه و اساس است و تا تاریخ توان توضیح دارد ایلات لک در آخر خود "وند" داشته اند.
برچسب:
نویسنده: یاسین باقری